سلام

یکی از شاعرهایی که دوست دارم پروین اعتصامی هست که دیگه بحق میشه گفت بهترین شاعر زن پارسی است.

اگر هم کسی باهاش آشنا باشه این نکته رو میدونه که کلا تو کار مناظره و مصاحبه دو یا چند چیز هست.
شاید دو انسان، دو شیء، و یا دو جاندار!

واقعا حرفه ای این کار رو انجام میده.

یکی از شعرهاش که دوست دارم رو میذارم که بخونم خودم!
تو این شعر چقدر زیبا و بدون ترس جامعه ی فساد گرفته رو به تصویر میکشه:

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت
                                                           مست گفت:"ای دوست، این پیراهن است افسار نیست"
گفت:"مستی، زان سبب افتان و خیزان میروی"
                                                           گفت:"جرم راه رفتن نیست، ره هموار نیست"
گفت:"می باید تو را تا خانه ی قاضی برم"
                                                           گفت:"رو صبح آی، قاضی نیمه شب بیدار نیست"
گفت:"نزدیک است والی را سرای، آنجا شویم"
                                                           گفت:"والی از کجا در خانه ی خمار نیست"
گفت:"تا داروغه را گوییم، در مسجد بخواب"
                                                           گفت:"مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست"
گفت:"دیناری بده پنهان و خود را وارهان"
                                                           گفت:"کار شرع، کار درهم و دینار نیست"
گفت:"از بهر غرامت، جامه ات بیرون کنم"
                                                           گفت:"پوسیده است، جز نقشی ز پود و تار نیست"
گفت:"آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه"
                                                           گفت:"در سر عقل باید، بی کلاهی عار نیست"
گفت:"می بسیار خوردی، زان چنین بیخود شدی"
                                                           گفت:"ای بیهوده گو، حرف کم و بسیار نیست"
گفت:"باید حد زند هشیار مردم، مست را"
                                                           گفت:"هشیاری بیار، این جا کسی هشیار نیست"                                        

نوشته شده در پنجشنبه 1389/10/09ساعت 14:36 توسط نیما معصومی| |